كوله باري از حلقه هاي رحماني      سيل بنياد زهد و تقوائيم

ديده ادراكي مان در لختي از زمان      آفت عقل و هوش دانائيم

آيت رحمتيم و آتش قهر            صبح نوروز و شام يلدائيم

پشت پا زده بر همه افلاك          گرچه اندر بسيط غبرائيم

باده نوشان كوثر و تسليم                 عندليبان شاخ طوبائيم

محو از جلوه رخ جانان              مست از باده تولائيم

صدف سينه گوهري دارد              كه از او موج زن چو دريائيم

طالب وصل يار و مستغني                 هم ز دنيا و هم ز عقبائيم

هم فاز زمان و كيهانيم                رهسپار نقطه خاموشانيم

نور حق را زما بجوي كه ما                شعله نخل و طور سينائيم

ما اندرن هستي و هستي در ما                ني ز اشياء و هم ز اشيائيم

خضر وقتيم و زنده چون ادريس              زندگي بخش چون مسيحائيم

بشنو از ما نواي وحدت را                    زانكه ما هم نئيم و هم نائيم

كسي نشدواقف از حقيقت ما جز او                 راستي بوالعجب معمائيم

شب و روز از منادي غيبمان                  اين ندا را همي منادائيم

                                                                                         كه يكي نيست در دو جهان                 هو باق و من عليها فان